شورانگیز

شعرهای محمدصادق کریمی

۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «غزه» ثبت شده است

«تل آویو»

نام چاهی در دوزخ است

و «اولمرت»

نام یک تکه سنگ سیاه

         که در قعر آن چاه

         مولکول های نجاست بر آن

                          یادگاری می نویسند!

و نام دیگر نجاست

«صهیونیسم» است

      که این روزها

      حماسه های «حماس»

      دارد آن را زیر خروارها خاک

                       دفن می کند

                              تا بوی تعفنش

                              جهان را به گند نکشد

و «غزه»

نام قصر بزرگی است در بهشت

       با سنگ فرش یاقوت سرخ

       و ستون هایی سرخ تر از خون

                   که قصر بر آن استوار است

 

. . .

 

بار دیگر ابرهه بازگشته

و ابابیل ها این بار سنگ هایشان را خواهند ریخت

                        بر سر شیخ یزید های سعودی

                        و بر روی تاج و تخت پادشاه اردن ها و

                        بر کله های پوک حسنی نامبارک ها

 

و روبرویش

«غزه» ایستاده است استوار

- چشم دوخته به دوردست ها -

و من سر گذاشته ام بر شانه اش

و دارم دردهایم را می گریم

و «بیت لاهیا» زیر بغل هایم را گرفته است

و از من می خواهد که به جای این همه هِق هِق

                           شعر جدیدم را برایش بخوانم

و من مانده ام با چه رویی بگویم

                          که جز بیانیه

                           برایش شعر تازه ای ندارم...

 

۳۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۱ بهمن ۸۷
محمدصادق کریمی

باز هم غزه.

وقتی که روحت درد بگیرد ، هزار جای بدنت درد گرفته است ؛ قلبت درد گرفته است . قلبت که درد بگیرد ، قلمت درد گرفته است . با دست درد ، قلم ِ درد را گرفته ای به دست و می خواهی از درد بنویسی و...می بینی دستانت از درد فلج شده اند...

دارد حالم به هم می خورد از حرف ، حرف ، حرف...دیگر حالم به هم می خورد از تماشا . به علاوه ی این همه درد ، درد ایستادن و تماشا کردن است که انگار بدتر از هر چیز دیگر روح آدم را می خورد .

دارند می کُشند . باز هم باید نشست و نمی توان رفت جایی که باید رفت . مثل این که خبر کربلا را برایت بیاورند که روز هشتم است و آب را بر حسین بن علی(ع) بسته اند . آن وقت می نشینی و شعر می گویی ؟

« می خواستم شعری برای جنگ بگویم

دیدم نمی شود

دیگر سلاح سرد سخن کارساز نیست

باید سلاح تیزتری برداشت... » ( قیصر امین پور )

 ...

 کاش مثل هزار و چند سال پیش ، امام ِ ظاهری بود که تا همه ی وجودت درد می گرفت ، می رفتی روبرویش می نشستی و می گفتی من... و ناگهان بغضت می شکست و او همه ی حرف هایت را ، و همه ی دردهایت را تا آخر می خواند... . کاش...

 

 تا کی دنیا پر از بدی باشد ؟

کی دنیایم محمدی باشد؟

کشتند تمام بچه هایت را

یادت باشد نیامدی...باشد !

 

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۹ دی ۸۷
محمدصادق کریمی